Letërsia Shqiptare - MES KAMELEONËVE

Adem DEMAÇIT

jeta i ka rasat
e veta të lakimit
gramatikë kabinetesh
hedhur përdorimit

***
ngre karantinë
për shëmtinë
mbyll para
hapet prapa
mbyll e çmbyll
mbyll një dy
ose katër gjashtë
në variacione
shtatëqindeshtatë

***
nuk hapet dera
e bukurisë me therra
***
mes vashës Shëmti
e tjetrës Bukuri
urën e ëndrrës gand
ding dang ding dang
ding dang
e rrënoi tingëllima
e lavjerrësit tënd

***
ia lexoj relievin
e përplasjeve
të motit
nuk e ngazëlloi
ndërrimi i gëzofit
reuma me saktësi
i parashikoi shi

***
a shpif burri
i mbështetur për muri

***
nuk ia luhat dot
drejtpeshimin
ecja lartësive
me kokë në tokë

***
sheh e nuk fiket
shikimi i tij
tej mjegullnajës
sonë
***
por Ai sheh
edhe pse
në çdo labirint
i fiket nga një dritë

***
më kot petkat
i ndërron
do të të zhvesh
kameleon

***
gjithandej shkrepa
gjithkëndej dykëmbësh
zvarranikë qelbanikë
çalamanë helmosur
gjembosur
një shteg tjetër
i zgjebosur
e sytë shikimbari
mbanë ia dalin

***
këneta e thepa
edhe kobra
një vijëze gurre
bie a s’bie
prush mënie
mbi kokë saçi
asaj udhe
Adem Demaçi

***
thuaj e mos shuaj
si të dogj tambli yt
e po i fryn
kosit të huaj
***
shkrij e shkrij
gëlqere mllefi
e zbardho mure
të zeza qyteti

***
arkitekt
trekëmbëshash
për djajtë
e satirës

***
me parë se ti
do ta venë ty
në fyt lakun
e fatin
nënshkruar
nga djaj
kamufluar
në engjëj
paqësorë

***
Mirko Gashi
e Shefik Shkodra
ftojnë për dolli
dehuni dehuni
o të mëshiruar
gënjeshtrën
për ta cullakuar

***
gjithsesi peng
    veshjen
atë stoli
    kameleoni
assesi peng
     dehjen
atë vorbull
të dhembjes

GJILAN, shtator 2007