Letërsia Shqiptare - Dy jetë...

Dy jetë, dy ëndrra
Dy botë të shprishura
Dy zemra dy dashuri
Për hir të kujt u bënë fli!?

KUR VDES E NGJALLET SHPRESA

Kur vritet shpresa
Me të bashkë ikën dhe drita
Që shpirtin udhëheq në errësirë
Me të shuhet çdo ëndërr e bukur
Gjithçka lëvizjen ndalon
Hija e shpresës se vdekur
Dhe errësira kudo të rrethon

Kur ngjallet shpresa
Qoftë dhe prej një fjale
Bukur në vesh pëshpëritur
Përmes telefonit a ekranit të vogël
Prej mijëra kilometrash tek ti mbërritur
Atëherë shkëndija drite ndizen sërish
Njeriu, me të vërtetë arrin të kuptojë
Se jetën e vet, prej Zotit dhuruar
Për Hir të Tij duhet me shpresë ta jetojë

Kur humbet një zemër
Kur humbet një zemër duket
Se pas saj shkon shpresa, ndjesia
Vendin e të bukurës, jetën
Shpesh e mbulon heshtja, kotësia

Ti kapesh pas një fije drite
Shpresë jete kërkon të krijosh
Zemra e humbur të dhemb kaq shumë
Kurrë s’mundesh ta harrosh

Lutesh me shpirt për qetësi
Por në agoni të shqetësimit jeton
Në zemrën tënde humbëtirë tashmë
Kala-kujtimesh të së shkuarës ndërton

Lutesh që lutja të gjejë përgjigje
Të vije tek ti si lumë i rrëmbyer
Zemër e ikur të të gjejë papritur
Mjalti i jetës të të jetë kthyer

Por të rifitosh zemrën e humbur
Bota do të të duket ngjyrë plotë
Të gjejmë zemrat, bashke t’i mbajmë
Se s’jemi gjatë në këtë botë.