Në shportën e pemëve të jetës
Marr mollën e kuqe të pjekur
Për ta kafshuar pamëshirë
Ngul në të dhëmbët thikë
Dhe në mesin e mollës së kuqe
Te farat e saj të shëndosha
Krimbi i vogël frymon thellë
Gjëllin në zemrën e mollës
Duke ia ngrënë asaj brendinë
Mua ma prish kthjelltësinë
Se një krijesë kaq e vogël
E futur në shëndetin e mollës
Një dyshim të trishtueshëm
Në shpirt po ma mbjell
Mos molla e mirë me shëndet
E kuqe dhe e dëlirë në dukje
Është ajo që krimbin e bardhë
Mes farave të saja tinëz e rrit
E mua ma sjellë dilemën e madhe
Bashkë me mendimin që ndeshet
Për fatkeqësinë e vogël të mollës
Dhe lumturinë e madhe të krimbit
Që në mua gjithnjë sjell e mbjell
Farën fort të hidhur të dyshimit