Po plaket katundi duke pritur
Fitoren e flaktë për një copë frymë
Për një pikë drite e gëzim jete
Dhe ende zgjuar janë kërkesat
E njerëzve me ëndrra të paqarta
Që vazhdimisht shkruajnë letra
Të ngatërruara me shkronja blu
Por askush për to një fjalë s’e thotë
Se shpjegimi i mangët u varet atyre
Në të gjitha fjalët e tyre të gjymta
Makondoja ime e pathyer në pritje
Sa e afërt më je në pritje të përhershme
Ngadalë po hyn në shpirtin e Sadovinës
Se të njëjta i keni fatet e njerëzve
Të njëjta i keni ëndrrat letrat pritjet
Dhe jetën e jeshilët dhe bukurinë blu
Në Sadovinë vetëm Markesi mungon