Si të shtyhet guri i madh përpjetë
Plot peshë nëpër pluhur që s’pushon
Kur as vdekja nuk po vjen vetë
Për ta marrë atë mendje të mjerë
Që shtyp edhe shëndetin e shpresës
Çfarë madhështie e farës së jetës
Qenka bukuria e pamjes së shtyrjes
Ajo punë e madhe nga fuqia e paktë
E të dënuarit që shtyn vdekjen e vet
Vetëm për të mbetur i përjetshëm
Eja vdekje e jetës sonë njerëzore
Ashtu siç vjen e futesh mes nesh
Dhe merre shpejt atë Sizif sarkastik
Që krejt botën e bëri për vete
Me madhështinë e tij të papeshë
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
