Jetë të pavlerë mund të ketë poeti
Si një poezi e tij e shkruar në zall
Kur vjen luftëtari i ardhmërisë
Dhe zhduk vargjet e tij duke u tallë
Të marrë janë poetët si përrallat e tyre
Se nuk i binden fare botës së dhënë
Ëndërrueshëm në det e në qiell kërkojnë
Fjalët e thëna e të shkruara në dritëhënë
Poeti është i ri dhe plak njëkohësisht
I mirë dhe i keq i mençur dhe i marrë
Drita e jetës i vjen e paprekshme
E fortë deri në verbërinë e madhe
Kur shihet se shëndeti i kohës hollohet
Si hije që nga dielli i dobët nuk dallohet
Dhe pas krijimit të vonshëm të botës së vet
Mbetet i pavdekur si fjalët e tij në jetë
Por jetë të shkurtër mund të ketë poeti
Të shkurtër sa jeta në gjatësinë e saj
Poeti e ka gjithmonë fatin e pafjetur
Në antikë në mesjetë dhe në ardhmëri
Të ecë nëpër kohë duke shkruar poezi
Askush s’mund t’ia prishë fatin poetit
Dhe t’ia vrasë lehtë fjalën e tij të lënë
E të kërkuar në gjithë jetën e tij
Atë fjalën e mirë të re e të pathënë
Por faj të madh mund të bëjë poeti
Që s’i bindet vdekjes së vet të vërtetë
Kur vazhdon triumfueshëm të jetojë
Si dje si sot si nesër harresa të humbet
Dhe me fjalë të forta vdekja të mundet