Letërsia Shqiptare - Veshur me argjend të hënës (Cikël)

DIKUR...

Ndoshta dhe ti ke ikur larg,
në një bregdet, a në shpat mali.
të çlodhësh trupin sado pak...
po sytë e mi s’t’i kërkon malli?!
Dikur më puthje ti pareshtur...
dita na dukej veç një orë...
tani gjithçka mes nesh
ka heshtur,
mes nesh, të eturit dashnorë...

S’ MUND TË SHPREHEMI NJËSOJ

Si kërkon nektarin bleta
ti kërkon fjalët për mua...
fjalë të ëmbla, fjalë të lehta,
përkëdheljet thonë: “te dua!”
Edhe unë kërkoj si ti,
fjalë zemre të t’dhuroj,
por ja... dhe në dashuri
s’ mund të shprehemi njësoj!

XHELOZIA

Sa herë vonohesh, ky shpirti im,
si nga fund-deti nxjerr një demon.
“Nuk më mendon!
Ç’po bën tani?!
Me kë po flet në telefon?! “
Tek vendtakimi,
minutat – vite bëhen, tek ty, unë rri të pres,
por ja , sa shfaqesh, ai zvarritet...
në këmbët e tua demoni vdes!

JAM KËTU...

Jam këtu, ti nuk më sheh.
fluturoj, si zog mbi re...
cicëri, këndoj mbi degë
ku burbuqe çel një shegë.
Jam këtu, ti nuk më sheh,
veshur me argjend të hënës...
me kalë-ëndrre përmbi ré,
diellit i ndjej tik-takun e zemrës...