S’di a të pendohem që s’të lidha me zinxhirë herën e fundit
Të bëja dashuri me ty derisa të shtereshe i tëri
Humbjen si kënaqësi deri në varr ta kujtoje
E të mos pendoheshe për fjalët e përsëritura “Je e tmerrshme e dashur”
Por të lashë të ikësh si ikin mirësitë
Me idenë e kthimit dhe njohjes graduale
Fuqinë e përjetësisë, fuqinë e hyjnores
Altruizmin femëror që shpesh din të bëhet njerkë
Pafajësinë që rrallë dëshmohet
Ti do kthehesh dhe sërish do thuash “Je e tmerrshme e dashur”
Unë do vuaj nga dëshira të të mbaj përjetësisht
Të të rrëzoj teorinë me më shumë energji femërore
E do të të lë prapë të ikësh
Se kam frikë
S’do të mundesh ta pranosh gjithë atë dhurim.