Dhe dritat fiken si mbyllja e syve të tu
Para dorëzimit epshor
Rrëzohen pushtetet dhe koha pushon i dashur
Xixat e fishekzjarreve si copëza të ofkëllimave tona
Derdhen në hapësirën e virgjër
pushojnë dhe përgjimet pas dritareve të mbyllura
Zoti na shpërblen durimin
Si i shpërblejmë njeri tjetrit gjakftohtësinë.
Dhe dritat fiken se njerëzit janë lodhur nga festa
Ti je këtu për të më dhënë kënaqësinë
Që nuk ka përmasa te gjinia ime
Për të më pushtuar me armën më të fundit
Atë të udhëtimit përallor nëpër trup
Nesër nuk kam nevojë të më spjegosh
Përmes linjës telefonike
Për momentet tua të kaluara atje
Ke qenë këtu i dashur
Unë të kam ndjerë duke nxjerë ofkëllima dashurie
Si përjetim milenar i sugjestionuar
Por i këndshëm
Me ty në përfytyrim.