Më ka mbetur vetëm edhe një frymë për të ta dhuruar
Këtë në asnjë mënyrë mos e merr për poezi
Frymëzimet më ikin si mjaft të mobiluara
I ka kapur inflacioni kulturor që kohësh
Janë mësuar me korniza të serta
Dhe unë më nuk mund të të kushtoj poezi
Plotshmëria është bërë
Më ka sfiduar dhe gojëhapur më ka lënë
Shqelmin butësisht urgjencave moderne ua ka dhënë
Më bën të ndjehem e ngopur
Më vonë e harxhuar dhe prapë e pangopur me ty
Vrimave të stërmbushura veç fryma e fundit më ka mbetur
Atë ta dhuroj pa pra agimeve dhe muzgjeve
Merre si dhiatën time për ty
Asnjëherë mos e merr për poezi.