Letërsia Shqiptare - NATA NË SHTËPINË E VJETËR

Erdha në vetmi të pastër,pa rreze tek caku i shtegut
T’mirrja një frymë e t’i mbushja me mall këta sy.
Erdha i kërrusur si një rrap në krah të bregut
T’i mbush grushtat me natë,thellë t’psherëti...

Ja postaja e babait,tagari me cigare të shuar,
Mintani i nënës me tri arna,do gajtanë korb të z’inj,
Djepi dhe veku thyer më dysh si shtaga mbi gur
Dimërojnë në të ngrirë tok me caranin mbi hi...

E trerët seç psherëtinë “Mirëmbeçi” kokën duke rrah,
Një hark i mbyllur terri bie përdhe e fshan...
Tretë janë të gjithë si zogj korbi ku s’i sheh,
Të gjithë nga një rrahje të zemrës aty kanë lënë...

E drita e qiellit si borë zbret që nga lart
Dhe ndrin dy maja plepash që puthen si më kot.
N’shtëpi t’babait çdo zë ashtin ma shpon si dalt,
Ç’etje kam tash për një ëndërr,për një lot...!

“Oooor”thërras menatë”A ka mbetur dikush gjallë?!
Mandej tundi kokën si dy plepat:Jo.jo!Them!
Hirit i marr erë dhe bie mbi dy gjunj të tharë,
Ku vanë,Zotynë,ku vanë me gjithë atë helm...!

Nata bën ftohtë,fitilaqi me pakëz dritë më grish,
Eh sikur të mblidheshim-një darkë të hanim
me llambë...!
Por vetëm merimanga end vetminë në një këmishë,
Vetëm unë e oxhaku kemi shtangur në këmbë...!