Me vite të tëra një ortek në kokë më bie
dhe trupin ma mbush me vetmi,
atëherë në sztë e trishtuar
si prej një grerëze kur turret me fletë,
m’përftohesh gjinjtë duke i shtrënguar me jelek.

Dhe vazhdimisht thuaje
do të lindim vetëm dy fëmijë në jetë...

Iu lidhëm një rruge që s’dinim ku shpie,
qielli vazhdimisht na rreshte me borë...
Në fundin e zemrës fare lakuriqe
kujtimin tënd tash e shtrëngoj në dorë.

Kam diçka të them që thuhet e s’thuhet
për vitet që s’kthehen aty ku ka një palë nyje,
aty ku nëpër tenda flenë si kujtime...

Edhe sivjet ra borë dy herë me radhë,
por ne s’lindëm as dy fëmijë
as dy herë s’u pamë sy më sy.