Mëngjesi me gjethet e drunjve dhe çatitë e shtëpive përdridhet.
Një mjegull e hollë mbi majat e maleve lëpihet
Dalëngadalë si ndonjë hajn në Ladorishtë futet.
Pas bjeshkës pëshpëritë lumi. Në rrjedhën e tij fare s'gutet.

Shoh nga dritarja majën e bjeshkës hijerëndë në vështrim.
Më duket si përshëndetje nëne, si qortim,
Që pret nga dashuria për të birin gjatë me bukë ndër duar
E ai kryeneç vështron nga dritarja me zemër të pikëlluar.

Kalimtarët përshëndesin. Avazin mban vetëm shiu.
Asfalti përmes katundit sikur vlon nga piklat,
Mbi të shpejton një çun e dy çupa, biçikleta e një punëtori.
Si arabeskat shiu la shenjat në dritare, thua se porosi shkroi.

Mrekullohem me bjeshkët, mjegullën dhe shiun që më përcjell.
Në këto ara pranë liqenit të Ohrit njeriu i mirë farë mbjell.
Te kodrina përmendorja e hirtë bukur rrëfen historinë —
U shkrin shumë skifterë që në të kuqe e ngjyrosën shtëpinë.

Ladorishtë, 1977

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---