Me thuaj tani, nga s’e shtrime ecjen
Sinjale drite shkrepem neper nate.
Ne ishim perkrah si nje trup i vetem
Erresira na mbante inat.

Ajo mund te sillte shiun dhe eren
Rrebeshin s’kursente, as cikmen e ftohte
Ne dimer kur te donte e kthente pranveren
Dhe dasmen ne mort.

Njerezit e saj te merrnin me te mire,
Me vaj e uthull regjur gjithe kujdes
Te ftonin per kafe me plot deshire,
Te te fusnin ne thes.

Njerezit e saj ishin demode
Ngado grinin dogma, shfrynin urrejtje
Pak t’u prishej qejfi, leshonin rrufe,
Nenshkruanin vdekje.

Po ne i ruheshim erresires se ngrate
Ia njihnim krismen, duhmen dhe vrapin
Sa shume qe rrekej te te zinte mat,
Te te priste gjuhen, hapin.

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---