Nje zog i plagosur ra mbi shtroja gjethesh
E mbushi gjithe pyllin e kopshtijet me vaj
Me duket se tashti dhe shpirti i vjeshtes
po vdes nga vetetimat e gjata dhe shirat e saj

Me duket se po me ndryshket, plori i fjalve
e nuk kane per te pyetur me per yjet
Me duket se te vdekurit nuk jane me si te paret
por jane nje ere me e forte se kujtimet.

Ashtu si bie ne perjetesi
e buta, e mira, e zjarrta e dinamikja
nga nje shije e keqe
qe me te u mat vete jeta
Largohet se bashku me vjeshten
nje lis shekullor se bashku me kujtimet e veta.

E shume here cdo gje matet ne gjithesi
Por vjeshta tregon se gjethet jane
zbuloje e saj
Ne lavjersin e ajrit vjeshtak
Terbimi i shiut nuk harron sinfonine e tij.