Lak e ndrydhur vjeshta
Bien lulet, gjembat ngulën në mish thellë, o sa thellë ngulen
Merimangat ta zënë frymën, frymën ta zënë merimangat
Përplasen fytyrës sime, sa rrufeshëm përplasën
Terri i zi më kafshon, më kafshon buzën
Gjak gjuha vlon e kënga askund nuk tingëllon
Në lartësi të qiellit gjemba kanë çelë
Sa i përgjakur qielli duket mbi këtë Dhe
Lak e ndrydhur vjeshta, i zihet fryma