Fjala frymon jetë
Mesazh jep
Edhe atëherë kur s’thotë gjë
Për këtë mos u hamend
Shiko poezinë
Çdo shkronjë të ujitur me gjak
Varret në subjektin e saj, shiko
Beso në peshën e jetës
Në fjalën e vrarë në gjuhë
Beso në metafora e alegori
Në fjalën e brumosur që vlon në gji
Në kompromiset e vetëflijimit
Nëpër kabinete ofshamash epshore
Rritet shkurtohet njëqind herë mjekra ime
Bashkë me gjuhën që fjalët i mban
Të heshtura në shpirt
gjarpri pret gojëhapur gjithherë
Heshta
Deri sa heshtja u shndërrua në zhurmë
Prapë
Heshta
Jo pse heshta po pse heshtja u shndërrua në revoltë
Dhe përsëri si për inat
Heshta
Deri sa kënga në vargun tim shpërtheu
Nën mjekrën e pakrehur u tërbua heshtja
Nën qimet e pakrehura u dogj heshtja
E unë heshta
Deri sa u mbyt...