Letërsia Shqiptare - TË GJITHË JEMI ODISE

*
Kërkimi është art!
Gjithë nga pak jemi Odise, kush kërkon Itakë e kush Penelopë
Pjesë trupi: gjymtyrë, sy, veshë
sa t’ përhumbur në lakuriqësi t’lakoreve ujore detit kaltërosh, detit idhnak.
Brigjet e rrahura prej miliona pika uji kërkojnë e nuk kthehen më kurrë,
Me heshtjen e detit, me zhurmën e detit thyhen heshtjet më të ankthshme
Më kërkue është art si me puth diellin me buzë të akullta
qiellin me kap në shuplakë, e me shtrydhun, tamblin e tij me pi
Sytë të përhumbur sa në qiell sa në det
Itaka, destinacion i shenjtë nuk u shkatërrua asnjëherë,
Sa tinëzisht e ruan Penelopa diku e fshehur me sy t’mëdhenj me sy t’Zinj,
misterin e pritjes.
Odiseu sykaltër kurrë nuk e ndali kërkimin,
kërkoi e nuk ndalet deri në kërkimin e ri

**
Gjithë nga pak jemi Odise, kush kërkon Itakë e kush Penelopë
Labirinteve të tokës kërkojmë e kërkojmë e kërkojmë
deri në fundin që nuk shihet kurrë
Kush kërkon Itakë e kush Penelopë,
Bota pret e zhurmshme,
Gjithë nga një copë Penelopë kanë në kokë
Gjithë kërkojmë ngapak e gjithë presim ngapak
ecjet kanë një qëllim,
tutje natës së burgosur në heshtje trishtim,
kush me hapa të shpejt, kush me gjunjë të përgjakur
Ecim, o sa përmallshëm ecim
rrugës së kërkimit, pa prâ ecim.
Pa pritur, sa çel e mshel sytë, na zihen dëshira,
nganjëherë na puthitën si yje të flakur në ballë
Kohëna të humbura herë i shkelim me thembra, herë i kemi në ballë
gjithë ngapak jemi Odise,
Kush kërkon Itakë e kush Penelopë