Sa herë festojmë ditëlindjen,
të zeztë ne,
ditëvdekjen festojmë…
Lesën e ugarit heq kau i plakur,
sterrin e korbave
mbi lesë që qajnë,
shkon mjeti i vjetër dhe shtyp dherishten,
zogjtë nga shtëpivdekja me thonj e mbajnë.
Sikur heq jetën mbi zvarrishte
çapit me thundra kafshë e gjorë …
zinxhiri i zisë
jo, nuk i shqitet,
çdo hallkë me sqep
ngordhja bën kor.
Dhe kur e lodhur kafshë e ligur,
diku
në fund are sapo qëndron,
reja e zezë e korbërisë
në çast e vret,
e gllabëron …
Fier, pranverë 2000
Petraq KOTE Mirë se erdhe Lamtumirë! … poezi
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
