Ai malë që hekuros re nga shpirti të zbardhura
e nga shpirti të nxira,
kalon mbi shpinën time të shtypur  matan lumit të mendjes
e rrëzohet…
O, fusha ime që shtrohe për Inën Adriatikase
në qafën e puthur
të lindjes së diellit më me sy në botë,
përse litarët e frikës nuk i këput që unë  të të dua edhe më cart?!
 

Ti nuk e shikon këtë ujë kur dheut i arratiset ç’formuar
a s’i vjen prej larti
Mallit duke qar?!...

Petraq  KOTE   Mirë se erdhe  Lamtumirë!  … poezi

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---