Jam gruaja e Herodit me syrin e majtë të verbër nga lotët
me syrin e djathtë: grackë e një drite të dobët.
Gruaja e Herodit jam: ose duart shtrëngojnë kokën.
Ah, Herod, Herod, Herod
Hero s’u bëre dot!
Kokën e Gjon Pagëzorit e preve, e ktheve në planet
satelitë të kësaj koke vërtiten njerëzit e shkretë.
Trembur nga kokat e prera drejt gijotinës shkojnë vetë.
Ah, Herod, Herod, Herod
Hero s’u bëre dot!
Im bir Lezbonaku rënkon: kasolle në dimër
rrufe mallkimesh vijnë rrotull
vetë Herodi mendimethinjur
në pasqyrë s’e sheh kokën.
Hero s’u bëre dot!
Dhe pse syri i majtë është i verbër lotët i ka me ndriçim
Luftova të shpëtoja nga mbytja vajzën e vetme
lumi tërhiq e unë tërhiq
ai mori trupin e në duar më mbeti
koka e sime bije.
I shkula
klithmës
pikën
e një
i- je!
Jam gruaja e Herodit me syrin e majtë të verbër nga lotët
me syrin e djathtë: grackë e një drite të dobët.
Gruaja e Herodit jam: ose duart shtrëngojnë kokën.
Shkëputur nga vëllimi i ri “Hallelulja”, botim i “Globus R.”
© Petraq Risto
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
