Letërsia Shqiptare

Fragment

Njëherë, pasi Gabriela ishte njohur me Arturin e kishte pyetur: "Artur, të gjithë shqiptarët kështu si ty janë?"
- Në ç'mënyrë m'a bën këtë pyetje? - e pyeti Arturi.
- Dua të them, kaq të mirë si ty janë? Kaq të sjellshëm?
- Ndoshta edhe më të mirë se unë janë, - u përgjigj Arturi.
Gabriela e përqafoi forrt dhe e puthi në buzë, pastaj i tha: "Më pëlqen shumë populli shqiptar. Më pëlqen shumë Shqipëria, më pëlqenjnë, se je ti i mirë dhe të dua shumë Artur.
- Nuk dua të flas shumë, se të kam folur edhe herë të tjera për këto gjëra, - i tha Arturi, - por kur të shkojmë në Shqipëri do ta shohësh vetë nga afër sa të mirë janë shqiptarët, sa e bukur është Shqipëria, me malet e saja, me detin e saj të pastër dhe të kthjellët që e përshkon vendin nga Veriu në Jug, me plazhet e saja të mrekullueshëm, me liqenet, me lumenjtë, me fushat e gjëra, me alpet e saja dhe klimën e shëndetëshme..., por ajo që e bën edhe më të bukur Shqipërinë, që edhe ty do të pëlqejë më tepër, është Mikpritja Shqiptare, Sofra Bujare Shqiptare.
Pas këtyre fjalëve që i tha Arturi, ajo e përqafoi përsëri, i afroi buzët e saja pranë buzëve të tija dhe ashtu me buzë të bashkuara hynë në botën e tyre të lumturisë, që vetëm ata të dy po e jetonin në ato çaste.