I takoj rrallë moshatarët e mi,
Disa prej tyre shkuan,
Pa e pirë një kafe me mua.
Njëri shkoj pa mushkëri;
Kohë e mallkuar e mori përgjysëm,
Tjetrin kanceri e brejti,
Siç bren uji gurin,
Derisa degët kockore ia mori.
Ndoci kishte hequr mjekrën
Dhe i ngjante një ditë dimri te zhveshur.
Urdhër mjeku ishte!
Gimin tash një vit e kerkoj ne telefon,
Detyra e bën t’i mbajnë mbyllur celularët!
Me Dolfin s’u takova as me zë së paku.
Besniku më priti vjet dhe me ofroi
Ta dridhja një cigar nga kutia e tij.
M’u bë qejfi që Besniku
Kishte mbetë po ai!
Ditët dhe pluhuri m’i kishin marrë shokët,
Aq thellë sa nuk e degjojnë
Zërin tim te gurtë!
Të gjithë janë thinjur
( ata që i kane flokët!)
Më zë frika për rrallimin tonë
Dhe dua të mos e di moshën time!
Ndoshta nga mosha,
Ndoshta nga sytë
Hapsira më duket e thinjur.
Ndoshta kam rrjedhur;
Qielli më duket i thinjur,
Malet dhe fushat ashtu.
Netët janë gjysëm të errta
në gri, të thinjura,
Si një varr i ëmbël që të
tërheq thellë.
O Perendi,
Mbylle këtë humnerë!

20 mars 2003

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---