Letërsia Shqiptare

Akoma gjallë unë në rrugën për Lezhë,
Mes kujtimesh të panjohura,
Mes kujtimesh të vdekura,
Përskaj të njëjtit det,
dhe maleve të njëjta.

Mirë ia kanë bërë dashurisë sime,
Tani nuk e ruan asnjë gur, asnjë dallgë,
I tepërt shkoj rrugës, endacak dhe në pritje,
rastësisht i pranishëm,
më i vjetër se im atë.

Njëqind herë lamtumirë u thashë përnjimend;
Prej këtu e nxora kryet në një kohë tjetër,
Kam lindur pak në shekullin që vjen,
Kam lindur pak edhe në Greqinë e vjetër.

Akoma gjallë unë në rrugën për Lezhë,
I kthyer s’di kur,
I zgjuar në torturë
Pulat e rosat tremben,

Nuset e orët çmenden,
Prindrit e mi të urtë,
fëmijët, tamam fëmijë,
Bëjnë kryqin e shkojnë
të ndezin një qiri.

Kohët u hallakatën,
por kajsia e kopshtit
lulëzon si më parë...
Nuk shkon, diçka është prishur.

Akoma gjallë...
Akoma gjallë Edi,
Gjallë Iliriani
i prekuri i rradhës
bash prej Afërditës.