Këtu ku jam s’më rrihet pa të parë,
atje, ku je s’vij dot se më sheh ti.
Dhe sosen netët, sosen-sa ngadalë.
Dhe fluturojnë mëngjeset si veri.

Më dhe dikur shpirt e shpirt të dhashë,
dhe qysh atëherë s’po ngryset ajo ditë,
padita dhe padite, the dhe thashë,
fitova sytë e tu, humba të mitë.

Dhe duart më braktisën. “S’jemi tuajat!
Asaj i përkasim!” thirrën duart.
“Asaj i bindemi!” thirrën mendtë.
Mbeta kalli, krejt yti, krejt.

Në bëmë dhe braktisëm një çudi.
Tani në fusha bares zemërvrarë.
Atje ku je s’vij dot se më sheh ti,
këtu ku jam s’më rrihet pa të parë.

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---