Eja në Strugë
Mik i largët
të pish një kafe buzë liqenit
dhe endu rrugëve me miken pulëbardhë
sa të vjedhish pak bukuri Struge.
Dhe ktheu miku im,
ktheu menjëherë,
nga ke ardhë.
Kthehu
pa e prekur me sy poeten
se është varg ajo,
e vargu është çupelinë
e çupëlina është e brishtë,
ka mnerë nga prekjet e zjarrta
që lindin në mengjes e vdesin në mbrëmje.
Eja në Strugë dielli im
dhe kthehu menjëherë
braktise bukurinë e meduzës
pa e prekur me gishta,
se është lule poezie ajo,
po e preke vyshket,
mbetet gjysma vashë
e gjysma lule.
Eja ne ag dhe ik para se të bjerë muzgu,
se do ja thajsh njërën dorë,
e do mbetet vjerrsha pa shkruar.
Eja dhe ik miku im
eja dhe ik,
bej çmos që të ikësh,
vraje nepcin
hidhe sedrën në Dri
dhe ik,
pa e prekur trupin me gishta
se do lësh leqe ne zemër.
Eja që nesër dielli im,
vidh pak bukuri liqeni,
e Drini ,
e Pulbardhe,
merre në pëllëmbë,
shtrëngoje fort në kraharor
që të flesh me atë bukuri
në shtratin tënd.