Letërsia Shqiptare - Belbëzime 01

Pas mesnate, pasi më bëre benë
se dashuria s’do të dëgjojë për moshë,
se ç’më belbëzove :

Unë të njoftoja nëpër vite
ishe poete stolisje vargje
tepër boheme kjo puna jote
thanë mediokrët nëpër lagje.

Unë të njoha nëpër stinë
Ne mbetëm larg sa larg
Na ra mbi kokë korba vdekje
E ti akoma flije mbi varg.

Si të të preki nëpër faqe
o hënë nur stolis me germa
ti do më zbehesh nëpër duar
e do ta lësh vargun pa shkruar.

Si do të puthi buzën diell
E të më tretesh nëpër sy
A ti lë gishtërinjtë e lirë?
A t’vë verigen dashuri!

Unë të shikoja nëpër vite
ishe venitur brenda në varg.
Na ra mbi kokë korba vdekje
e ne rrinim larg e larg.

Si ta prekja dorën muzë
më dukej krim kjo dashuri
një natë prilli gëzova veten
edhe ti thash, je një njeri.

S’të mikloj kush me dorë mëndafshi
Veç meje.
s’e deshi kush vashën boheme
veç meje.
“Poeti është shpirt e jo njeri”.
Vetëm unë e di.

Tani resh borë mbi kokën time
Në prehër m’rri faqja e hënës
Zhubravis flokun e barit vjeshtës
Dhe puth petalet e lule pjeshkës.

Ah, kjo udhë s’do mbarojë kurrë
Nëpër net mu ngjall ky shpirt
Mos vallë kam ndryshuar unë
A je fanar që më bën dritë.

Kjo vjeshta jonë pa drunj gjetherënës
Diell krizantemash në lendinë
Vetëm të shenjtët mbushur me shpirt
Kurrë nuk e humbin dashurinë.

Ajo plot diell e shend e nur
N’petale vargjesh zdrit si rubin
syri i qiellit nga zilia
mbrëmë e humbi kaltërsinë.