Cili diell të tha
të bisedosh me mua
atë dite maji!
Ti, as lulet nuk i le rehat te çelin
se ua gllabërove bukurinë,
pa klorofil i le
se e fute ne letrat e gjata,
të trëndafilta.
Ah,cili Zot te urdhëroi
te me përgjosh natën ne shtrat duke fjetur
me ëndrra të grisura,
vetëm.
Jeta është dashuri, më the!
Ma mbulove fytyrën me të puthura,
dhe unë i ndjeja nga larg,
nga larg
ah, e njoha shijen e tyre
ngjyrë pjeshke,
kur skuqesha zjarr nga malli.
(As unë as ti)
Tani asgjë s’është si më parë,
as muza nuk më shikon të ve,
se jam bërë nuse dielli që sonte,
pa shkelur pragun tënd me gishta,
pa zbërthyer kopsat e bardha
të këmishës së natës,
të endur në avlëmend,
pa puthur themelin
e shtëpisë mondane,
në bregdetin e çiltër
ku ati ynë
na stolisi
me mëvetësinë e kuqe.
Tani asgjë s’është si më parë,
As unë
As Ti
as kjo metropole e vjetër,
as ato rrugët e trishta
ku ecte Shekspiri plak.