Nje forme e re!
Me pelqen, me pelqen.
Eshte nje dicka tjeter
per te cilen kam nevoje
si breshka e ujit
per ngadalsine e saj neveritese.
Kam nevoje
per dicka disi te zbrazet
qofte edhe te ndryshme
dicka qe te mos me ngrere peshe:
Nuk eksitohet, nuk eksitohet.
Nuk eksitohem
me jeten e bukur
qe rreshqet ne fytyren time
duke lene gezimet dhe perjetimet
si shenja perjetesisht te frikshme.
Rrjedhimisht,
ne syte e tu te nxire
ka dicka qe nuk me eksiton.
Megjithese pa interes,
s'mund te bej pa te,
pa pak neveri qe ndjej per ty,
duke dashur te mos e bej shprehi,
dicka pa te cilen s'do te mund te vazhdojme,
perkundrazi,
do te detyrohemi te rrime indiferente
ne lokalet e papajtueshem te moshes
nder urat gri te komes e infarktit,
me percmimin si virtyt
dhe ata qe na dashurojne per pak
larg nesh,
ne nje moment te caktuar turbullues.
Ulur ca me tutje
me veshtrime triumfale
neper parvazet e koherave
ku mjegulla psheretitese
peshperisin dashurine.
Le te mbytemi ne Sene, me mire,
sesa ne zhubravitjet
e letrave te lamtumires.
Aromat qe harrohen nder sirtare;
modeli i flokeve te tu,
dy a tri fjale
dhe buzeqeshjet qe na tendosnin egoizmin.
Ti, une,
dhe shume gjera te tjera aspak interesante
nder te cilat ajo qe e quajtem dashuri.
Shoqeria ku ishim ne qender te vemendjes;
"Une"...
dhe ti qe s'kuptoje poezine.