Dhimbja e kokes
nga libra me emra te paqarte,
me intesitetin e vdekjes
ne lokalet qe frekuentoj
kur perflitemi... e na perflasin.
Ky muzg deshire,
si nje qen i trembur
nga pavetedija
qe me largohet si nje mik zemre
duke me lene
nen shokimin e subkoshiences
te vrare e perterire
sa e sa here
nga librat qe adhuroj.
E me ka mbetur...
Si nje alpinist i varur
diku ne shpirt
qe lendon shpirtin tim...
Horizontet, qe mbase shtrihen perpara meje, te
penguar;
c'me mbetet te shoh?!
Asgje; paksa i lene ne hije
nen reflekse te zeza
te veteveshtrohem.
Ne sfond fytyren
dhe te turbullt
akrepat e ores
ne arin e tyre
me duart mbi fytyre
duke lene
vec pak pjese te arrira,
i pergjysmuar...
Ne gjysem deshirat per te shkruar,
i percare,
nga ndjenja te neveritshme;
me sende te cuditshme
kudo ne boten time
qe duket sikur me ndjekin
ne nxirjen e vizioneve
duke vrapuar per te hapur
deren qe troket vazhdimisht
nga njerez qe ende flasin,
rrotullohen ngadalshem
ne erresiren e pamjes se paqarte
teksa deshironim renien..
A e deshiroj?
Duke deshiruar renien,
por pa e ditur:
Ne jam ky, apo duhet te jem une!