Ai shkoi kësobote,
  Nën horizontin tek papritur
   ngryste
  E poshtë zbriste
  Sipër korteut
  Me rigën zymtane të shiut
  Ah,po ai shi,
Melankolik,i nemitur,i shkretë
  Sikur të kumtonte desh
Humbjen e njeriut
E përjetësinë e vet...
 
Dhe gjithë shkollat e pavdekësisë
Rishtas unë kujtova
Si në ëndërr
Për ngushllim
  Të urtakut,posi,me emrin Epikur,
  Se ndërsa ne jemi – vdekja larg do rrijë
  E kur beftë arrin – tashmë kemi ikur
Në mëndje përftova
Me shpresë
E trishtim...

Berlin,verë,2003

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---