1.
  
  Sa të ulta
këto kupola Kishe,
  e vetmja portë e njeriut
         ndër qiej,
  sa po u zgjat grimë
  me dorë mund t’i prekë
           e ndjej
  të akullta të pagojë,
  e të bie në dëshprim
  në çdo feksje drite në agim,
   pse lutja
          ( oh,lutje e tij! )
mbetet përherë poshtë,
  përmasë vojtjesh toksore
          me fate të parathënë mortore...

2.
  
  Përse vallë
     këto kupola
  me kryqe të bekuar sipër,
  të mos ngrihen më lartë,
  atje përtej vdekjes
     e reve
  në yllnajën e zjarrtë?,
  që njeriu të mos i shohë
  me besimin e lumur
  a në mashtrim përkundur,
se ëndrra,
  lutja,
  rrëfesa e tij në altar
natë e ditë,
  tashmë kanë takuar perënditë!

  Berlin,tetor,1994

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---