Mespërmes brymës mbrëmësore
 poshtë resh tek xyfen 
 sipër fletnajës
 së artë vjeshtore
 si copëza që lënë
 i kish dielli si kujtim vere
 me nga një ëndërr të brishtë
 të vritshme
 si në majë të shpatës
 me frikë për të mos i trembur
 dredhonte për Dushkajë
 autobuzi i shtatës...

 Po tani ku vallë kanë sosur?
 fëmijët a luajnë me erën
 a vijnë sërish zogjtë
 parmakësh të gelqerosur?
 Ah, aty, të gjitha aty janë
 veç një tizgë gjaku
 e ashk malli i jetës   
 më të fisme kanë tjerrë
 dhembjen
 si pluhur yjesh mbi fushnajë
 tek autobuzi i shtatës
 merr udhë për Dushkajë!

Berlin, vjeshtë