Dimën i acartë mbi dhè,
 mbi shpirt shtrue
 m'nji degë unit këputun,
 harabel i pashpresë
 dridhun fluturote
 kunorës së malit, kopshtit
 shkretue
 e pullazit me borë
 ndalote
 oxhakut tymue...
 Ftyrën e largët dielli
 me shpoti nguctare mes rèsh
 dëftote
 pranvera, kjoftë true
 sivjet seç vonote
 jo për faj të qiellit, yjëve
 të bekue
 o zog i bukur kësobote
 po njaj mneri të qëmoçëm
 njaj ofshame të zezë toke...

Berlin, mesdimër, 2008