Sot më dëshpëroi bota e jashtme.
Përveç diellit dhe bibliotekës gjithçka
vezulloi si xixëllonjat në pusin e natës.
Sot qëlloi të përballem me burokratët.
Sot oshëtiu zëri i shpirtvegjëlve.
Sot uturiu edhe zëri i njerëzve që kurrë
nuk e kanë shtrënguar fort në gji diellin shqiptar.
Për koençidencë nuk u dukën as ata
miqtë e paktë me gjak optimist shqiptari.
Më mbërthyen të dridhurat.
Velat e anijes në det u përkulen pak.
Megjithatë e përmbajta veten; nuk u zhyta
të lexoj gazeta dhe të mpij marazin me konjak.
 Që të mos kthehesha tek e djeshmja
e lidha anijen në bazamentin e bibliotekës,
dhe u zhyta në lexime e silogjizma.
Dielli vazhdonte të rrezatonte
si gjithnjë mbi bibliotekë.