Hir i zi u bë ëndrra presidenciale e vetëfatbraktisurit tonë, Nano.

Gjuha e tij kalibër, fjalori i gdhendur me plugun estetik,

e humbën hapësirën dominuese aq shumë,

saqë mund t’i përmbledhësh në fushën e zarfës të gjashtë sms-ave. 

 

Thënia e mëncur: “Historia e Aleksandrit të madh

dhe e një pleshti janë po aq interesante” e ringjalli egër.

“Të paktën t’a thur vetë karrigen e lavdishme!

Pak rëndësi ka kush ulet!”—murmuriti ai shurdhër

për të mos e dëgjuar shpirti i tij.

 

Me ndihmën e gjashtë kallamapunuesve amatorë, thuri Nanua,

përbri një kënete plot bretkosa dhe llum pise,

karrigen më të bukur dhe intrigante presidenciale.

 

Të nesërmen i’a dhuroi karrigen Topit.

I dha atij dorën me shpirtin ndër

dhëmbë, dhe ndërsa po zbriste shkallët,

ndjeu në pëllëmbën e dorës,

ndjenjën aristokrate që i la dora e tij.

 

Ah, Nano! Sapo ia shtrëngove dorën Topit!

Atë dorë, e cila do të prekë stilografin presidencial, penën e shqipes,

gishtat e hollë leshator që do të hapin zarfat diplomatike të burrave me peshë.

 

Haj! Të qoftë e hajrit!

Të paktën ia ndjeve butësinë dorës së tij lavdipraruar...