Pomona ishte e pakrahasueshme në bukurinë e saj, ndaj dhe të gjithë kishin rënë në dashuri me të. Porse ajo, e mbyllur në kopshtet e veta të mrekullueshëm e të rrethuar gjithandej me mure të lartë e të pakapërcyeshëm, s´donte t´ia dinte për asnjërin dhe s´priste askënd aty brenda. Askush prej adhuruesve e ndjekësve të shumtë nuk e dinte tamam nëse Pomona shtirej, apo nëse indiferenca ndaj meshkujve ishte në natyrën e saj. Ata qenë përpjekur shumë për të hyrë (të paktën) brenda kopshteve të rrethuar me mure të lartë e të pakapërcyeshëm, por më në fund, përballë masave të rrepta parandaluese e mospërfilljes shembullore të Pomonës, ishin mërzitur e tërhequr gati të gjithë.

"Përderisa hyrja në kopshtet e Pomonës është kaq e vështirë, pushtimi i zemrës së saj duhet të jetë i pamundur", arsyetonin adhuruesit. Vetëm njëri prej tyre, Vertumni, mendonte ndryshe:

"Përderia hyrja në kopshtet e Pomonës është kaq e vështirë, pushtimi i zemrës së saj duhet të jetë krejt i lehtë".

Dhe Vertumni, më pas, dëshmoi se kishte patur të drejtë në arsyetimin e tij: si provoi për shumë kohë por pa sukses të futej brenda kopshteve të ndaluar duke u maskuar herë si punëtor i thjeshtë krahu, herë si çoban, herë si vreshtar, herë si kositës etj., dhe si më në fund pati sukses duke u veshur si një grua plakë dhe e përvuajtur; pas gjithë këtyre përpjekjeve pra, ai mori formën e parë, d.m.th. atë një burri të pashëm e të dashuruar, dhe arriti ta bënte për vete Pomonën e bukur aq shpejt dhe thjeshtë, saqë iu dhimbs gjithë ajo kohë dhe gjithë ai mund i harxhuar, megjithëse ajo, në të vërtetë, meritonte edhe më shumë.