Pa titull
Dielli me hepatit dimëror
Nuk mund t'a fshehë,jo,
Dashurinë time ndjenjëmarrosur,
As perëndimi humbarak,
S'flligështon dot me mëkatin e lashtë.

Një pemë e zvetënuar vjeshte
Edhe pse e konturuar përsosmërisht
Është vetëm imazhi i trupit tënd.

Ndryshe ndodh në realitetin hepileptik.

Joshja është oreksi i të panginjurit
Që gjithë kohën kërkon të lodrojë
Në shtratin e veseve të Magdalenës.

Prangat  janë një shans më pak
Për të mbetur tërë jetën robi yt.

Nuk e kam aspak zili
Atë zog të mallkuar legjende,
Lindur sakat për t'u dënuar
Që dashurinë mos takojë kërrkund.

Por unë gjithsesi vuaj
Nga dashuria e cunguar...