Mos  qaj  lulen  që mbeti  vet
Por qaje djalin  që  iku në det
Durrësi  e  Dyrrahu  një  etni
Denbabaden    q y t e t    i   ri

Në tokën e pasur të Dyrrahut
Deti i shqipeve vetë  ligjëron
Një  tërmet  që  i  ra  Durrësit
Nisë një dramë  me  sa  vijon;

Më   tragjikët  i  mbyti  dheu
Kripa  e  Durrësit  kripë flori
Nga  të  gjallët  e  atij tërmeti
Mbeti  r ë r a  e një  lot në  sy

Deti  i Durrësit  det me plazh
Ylli i Durrësit yll  me  gjirmë
e r a   rërën  e  dredh   e  tund
dallga  detin  e   do  me  fund

Dashnori Durrësit puth thellë
Me të puthura fëmijën  nxjerr
I gjithë  qyteti  puth  me zjarr
puthja Durrësin e mban gjall

Poezi nga libri „Sa vjeç je Shqipëri“, libër i vlerësuar shumë nga kritika letrare
Rrustem Geci – Dortmund/ 2007