E zhduk
çdo shenjë të zakontë graviteti
kjo këmbëngulje e ëmbël e pranisë tënde,
e mbi rutinën prej ozoni te asaj që jam
pezull më ngre,
mbi përsetë e pafund ku çapitem
pezull më ngre,
mbi frikën sugjestive te stinës që na lë
mbi liritë e tepërta
te pavëna mirë në punë,
pezull më ngre....
ç’mrekulli kjo humbje e peshës
prej të cilës
rregullisht e perceptoj lunatizmin tim
që më veçoi
e objekt kureshtjeje më bëri
për të palehtët
që mijëra herë
fytyrës ma përplasën
rëndësinë e të qenit me “peshë”,
e të qenit mbi tokë,
e të qenit mbi këmbë,
e të qenit
domosdoshmërisht
e rëndë.