Provova me gjuhën e zotit
po isha larg,
ma kthyen jehonën e fjalës
malet prapë.
Ajo që isha kam mbetur
me shpirt pa kufinj, pa formë
një zjarr që ushqehet nga zjarri
nga erërat që vinë e shkojnë.
E vetme mes fushës
ku nata e rimeltë
qerpikët e barit i leu,
më lind në damarë një ambicie drite
shkërmoqem
e shkrihem si dheu.
Dhe kam energji dhe s'kam
nga frikë e mosvlerës dyzoj,
i rrëshqas një jete blu
dhe një jetë po blu filloj.

Sa kohë më kot konsumova
me frikë mos nuk dal nga kllapia
tani që kllapisë i shpëtova
racionoj sekondat e mia....