Disa guxojnë...
hipin në shkallë,
kacavirren
hidhen, lëvrijnë
kur prekin....fryhen
kur humbin...s'pipëtijnë.
Ama guxojnë
grisin paragjykimet para vetes
të tjera mbjellin pas,
për tu vënë rrjetë atyre
që i arrijnë në ças.
Ama guxojnë...
strikt në një ide
që fikse u bë tashmë
e mbart një emër ndjellës
për çdonjë.
Ama guxojnë...
guxojnë disa
çudi e madhe si guxojnë
po sikur...sikur...largqoftë....
thotë grupi i atyre që komentojnë.

Vazhdojnë sikuret, frikërat, dyshimet
"mban mënd filanit se ç'i ndodhi
e ngriti fati dhjetë herë përpjetë
e përsëri
dhjetë herë e hodhi".

E shmangen lehtë
e bëjnë pak tutje,
e veten hijshëm ngushëllojnë:
"më mirë të qetë diku në hije,
as kemi
por as na mbarojnë".

Por syri larg e larg iu tretet
ku zgjaten shkallë
pa fund
pa anë,
duke shpresuar t'iu çmpikset shtegu
e t'iu krijohet një rrethanë....