Nuk e gjej në asnjë fjalor të gjuhës sonë
Është term i rrallë e i vonë
Më i voni term
Që furishëm trandi Botën
S’patëm kohë për ta shqipëruar
Cunamin apo namën që vrau
Vetëm u rrudhëm
KuNama Përlau e vrau
Një krahë bote thau
Tash
S’ka më nevojë të përkthehet
A kërkohet
Është furia e parë dhe e mbramë
Me të cilën hapet dhe mbyllet secila ditë
Nga fundi i ujit doli
Si njëri ndër kalorësit e Apokalipsit
Duke thyer njërën brinjë të Atit Oqean
Rrodhi
Si Dredhë përdrodhi
Në Përdredhë Botën
Bota s’priste Cunam
Bota jonë që tundet e jeton
Duke shpërndarë gratis Namë
A do t’na kthjellë
Ky Cunam
A do të shpëtojmë nga këto namë
Nëna Terezë rishfaqet me gjamë
Vetëm me dashuri e ruani Botën