Nuk e gjej në asnjë fjalor të gjuhës sonë

Është  term i rrallë e i  vonë
Më i voni term
Që  furishëm trandi  Botën

S’patëm kohë për ta shqipëruar
Cunamin apo namën që vrau
Vetëm u rrudhëm

KuNama Përlau e vrau
Një krahë bote thau

Tash
S’ka më nevojë të përkthehet
A kërkohet

Është furia e parë dhe e mbramë
Me të cilën hapet dhe mbyllet secila ditë

Nga fundi i ujit doli
Si njëri ndër kalorësit e Apokalipsit
Duke thyer njërën brinjë të Atit Oqean
Rrodhi

Si Dredhë  përdrodhi
Në Përdredhë Botën
Bota s’priste  Cunam

Bota  jonë që  tundet e jeton
Duke shpërndarë gratis Namë

A do t’na kthjellë
Ky Cunam
A do të shpëtojmë  nga këto namë

Nëna Terezë rishfaqet me gjamë
Vetëm me dashuri e ruani Botën