BIMË E PËRJETSHME
Po shtohet vera e jetës sime
Po shtohet e s’ po shterret
Stina e dashurisë
E dashur
As dhe kur bie mjegull
Mjegull e brymë
Dosja e kujtimeve
Nuk fle
Zgjuar rri
Zgjuar je dhe Ti
Thellë diku në mua
Buron e rinon si krua
Në verën e dashurisë sime
Bimë e përjetshme
Bimë e përbotshme
(15.XI.2005)
TA SHUAJ ETJEN TËNDE
(variant)
Në këtë kohë të vonë
Gjumin sysh ma nxorre
Nëpër trupin tim fjollë
Me ato flokë
Puhi mëngjesi shprushe në mua
Kush të trandi
Kush të grishi
Moj bollë
A të lash në livadhe
Anës së kronit
A të lash te laku i tumës
Nën rrasa ku nxirrte gurë im at
A të lash
e gjë s’të thash
Ç’ më dridhë tash
ç’ më trandë
Në këtë moshë pa lëmoshë
Mespërmes trupit tim
Udhë çelë e më shtrëngon
Me flokët tua
Me trupin tënd pe’hrri
Moj evë e shekullit të ri
Nga kanuni i lekës
U bëre vajë baladash
E këngë nënash
Kënaqësia ime e pashijuar
Ëndrra ime e paprekur
Ta kam frikën
Si të të marrë
E të mbajë në gji
Kur më bën magji
Moj belpaprekura pe’hrri
Si të të lë
Moj bollë
Moj mollë e ndaluar
Lidhmë shtrëngom
M’u në zemër qëllom
Evë a vashë
Deri në ekstazë
Si në dashurinë e parë
Qëllo e më kafsho
Mos u anko
Se ndryshe
Nuk rrjedh si krua
Të ta shuaj etjen tënde
Dua
KOHË KURSIMESH
E pritura nuk troket në portë
Të papriturat
i thyejnë dhe ato pak dyer
Që kanë mbetur
E dashur
Lëshoma një zë
Dal të të pres
Se pragje e thonjë
Ende ka
Dhe langoj që lehin kuturu
Apo kohë e kursimeve
ka vërshuar në ty
as dhe një zë
as dhe një puthje
s’ gjendet për mua
PRITJA NËN FLUSKA BORE
Na iku kaftjalli
e s' u pamë
me imëtimet e borta n' qytet
me drithërimet
e dimrit që po vjen
dhe dreka po troket në portë
bashkë me pjatat e paprekura
me buzët e pangrohura
dreka me fluska bore
e dashur
e ti -
ti askund
çka të bëj tash
me këto fluska të bardha
që nuk shkrihen mes puthjesh tona
ç't'ju bëj
apo të thurë një baladë të re
për luleborën që pres
oh
e pres
E nuk shkoj nuk vdes
Se dua ta shoh
s'i shpërthen
nëpër shtresa të bardha ndarjesh
e copëza akujsh
ashtu e ndrydhur
e zverdhur
shkyen ngricën
po sa vjen më ikën
nën gjirin tënd
s' më kthen
nën atë hije gjiri
kur prehesha dikur
e dashur
ndihu
mos hesht
se heshtja vret
mbrëmjes që shket
e gjurmët tona
e hapat tanë
mbesin vetëm n' memorie
për një kohë tjetër
(18 nëntor 2005)
DASHURI QË IKËN TË MOS JETË
(variant)
Tjetërkush na solli në jetë
Siç po i sjellim na të tjerët
Po orën vetë e shpikëm
Dhe akrepët e saj
Ne i kurdisëm
Hajde tash
Ngrite gotën
E harro një shekull rrudhash
Festo si i çmendur
Në zero zero kohë
Çastin që ikën
Le të jetë ç’ të jetë
Urim a kujtim
A kohë që s’nxinet më
Oh
Vetëm dashuri që ikën
Të mos jetë
(fund dhjetori 2003,
18 Mars 2005)
PRITJA E MUNGESËS
Isha në rrugë e dashur
në rrugë
dhe duart
s' di
i kisha rreth belit tënd
apo ishin ngrirë diku
bashkë me buzët
me zogjët
duke nxënë
jo fluska bore
po fërfëllëza
fërfëllëza
e vetëtima
e murmurima
në rrugë isha
dhe nuk e dinja
ishte fërfëllazë e buzëve tua
apo gjëmë e dhimbjeve të mia
beli yt më treti
siç tretën dhe buzët tua
tutje rrugës
ngelën vetëm ofshamat e mia
imazheve të përthyera
në mesnatën e rrebesheve
mbeta i vetëm
larg belit tënd
larg buzëve që ngrohin gjuhën time
larg mbeta
me vetminë time të përjetshme
rrëshqiti dashuria
rrugës së akulltë
rrëshqita unë
apo ti
rrëshqiti si ngjalë
dashuria jonë
rrëshqiti e u mbështoll
nëpër natë
si diçka e pashpresë
rrëshqiti për besë
rrëshqiti
dora ime në ajër
e hapur mbeti
e zbrazët
dhe tash
oh tash
nuk di në je borë
në je fërfëllëzë
thëllënzë
a anzë
sikur nuk e di
kë kërkoj
a kë pres
Vetëtimat
Murmurimat
apo mungesën time të dashur
(23.XI.2004)
Të veçantën tënde dua
E veçanta jote
Hyri ne mua
E paftuar
me të veçantën time
u takua
e s’ u nda më kurrë
Tash
Nga të veçantat asesi të dalim
E veçanta ime e dashur
As mosha që ikën
Nuk pyetet
As dita që na tretë sysh
As nata
Që rrallë
Shumë rrallë
na njëjtëson
Për shtrati
Moj muzë e krua
Puhizë mali
Në mua
Vetëm të veçantë të dua
E s’ ta them
As ma thua
(e ripunuar me 10 Mars 2005)
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
