Letërsia Shqiptare - CIKLI PËR DOKËN

UDHA E DOKËVE

Vuri themel
Ku sheh dynjanë

Në këmbë të veta rri
Kujt s’ i shkel në qafë
Për t’ parë matanë

As i kërruset kujt
Doka
Me të veten udhë

Plisoren ka përballë
Mëtej Kopilaçën

Pak më larg Lypetenin
Bjeshktë e Nemura
Dhe atë Grykë Rugove

Diçka arrinë me hapa
Diçka vetëm me sy

Në majën më të afërt
Bën kryq
Tjetrës i lutet në largësi

Vetëm oda e lidhë këmbëkryq
Dhe shtrati prej kashte
Për një sy gjumë

Udha e Dokës është e sertë
Ters
Si kaçaku i shkretë

E hollë si vetë
Thikëz përpjetë

Të ngjitesh lart
Kah i madhi
S’ bën
Se
Then qafën pastaj
Përplasesh tatëpjetës

Doka nuk gënjehet
Vetëm para gjakut
Dhe kryqit
Rrëfehet

Deri në të mbramën frymë
Shkup e Shkodër s’i harroi

Në Stamboll
E shpunë
Me përdhunë

Jeta nuk Iu dhimbs hiq
Kur pështyu në Muhaliq

Njëherë kam le, tha
S’muj me vdekë përdit’

Zoti I madh
S’ e la vetëm
Erdhi pastaj një Dokë tjetër

Fije e gjatë
Kjo udhë e Dokëve
Fije e pakëputur gjaku
E oxhaku

Sa në këtë botë
Sa në botën tjetër

Kërthizë amësh
Brezash e emrash

Asnjë kohë s’ ikën
As vjen
Pa një Dokë

5 Tetor 2006

KANDILAT E DOKËS

U ndezën kandilat mbi varrin e Dokës
Në kurrizin e gurtë të gurinës
U ndezën
E po bëjnë dritë
Për shpirtin e Dokës
Dritë po bëjnë

Se kush I ndezi
Nuk e pamë

As Dokën kur u ngrit përshpirtshëm
Dhe u nis
U nis I forti e I shkreti Dokë
Rrugës së gjatë
Për tek ai det I zi
Që e m’ loi n’mërzi

Ai det
ah në atë det
I mbeti më e ëmbla dashuri

Kandilat ndizen
Ndizen e nuk fiken

Doka ec e ec e ec
Nëpër natë
Ec

Ajo e ecur s’ ndalet
Kapton lugjet
Malet

Me detërat përplaset

E s’ ndalet
As kandilat fiken

Derisa Doka kthehet
Në varr rimbulohet
Me gurët e kaltër të gurinës

Ata gurë s’ janë gurë
Lotët e pashkrirë të Dokës janë

Sytë e kaltër të Prenës

Ato kokrra sysh
Dokës
As në atë botë
S’ I hiqen

III

Kandilat ndizen
Ndizen e shkrihen
Të tjerë kandila sjellin

E Doka s’ ndalet as shihet

As prej dritares
As blinit nën shtëpi

Te kroni I gurtë thonë e kanë parë
Me Prenën duke lyer gishtërnjtë
Duke bërë dashuri

Kryqas lidhen e rrëfehen
Ata ishin vetë
Nën dritën e kandilave

Gjurmë s’ lanë
As gjëmë

Për zotin u lutën
Në emër të zotit
Martirë te besimit u bënë
Dashurinë flijuan

Zoti ish me ta
Të dashurit e tij u bënë

Dokës I shkoi jeta ters
E nuk u dha

Udhë të gjatë bëri
E s’ ju bë boll as në Stamboll

Kot se e pranguan
Nën barqe kuajsh e zvarritën
Dhe kryqin qafesh ia shkulën

Ai mbeti Dokë
sërish bëri kryq
e u kthye prej nga erdhi

as një pikë lot’ derdhi

Ters I shkoi jeta
Kjo e shkurtëra
E shkreta

Në Ters u mbyll
Fikall
Duke pritur Prenën

Se mos po del prej Lugjesh
Se mos po ngjitet kroit

Doka në kurriz
Me kandila ndezur

Të fikur kurrë s’ mbetën
Sytë e tij

Për ta parë dhe një herë
Për t’ fundit herë
Sykaltrën Prenë

*Doka - Dokë Karadaku nga fshati Terzijaj, njëri nga të syrgjynosurit e viteve 1846 – 48, që mbijetoi torturën a gruan ia hodhën në det, turqit, gjatë transferimit për në Mihaliq të Turqisë.

(5 Gusht 2006)