I

Nga të katër anët heshtje varri

Nën hije ëndrrash kërkonte dashurinë

Nëpër hartën e prerë i flisnin zërat

Thellë në shpirt dëgjonte si thërrmohet zemra

Në cep të qelisë vërente si shuheshin yjet

I përqafuar nga ëndrra që mbushte netët

Me dashurinë e vrarë në pemët e zhveshura

Ajo nga larg e vriste ngadalë, ngadalë.

II

Jeta  i përngjante anies mes dallgëve

Me vështirësi i bënte ballë tundimit të saj

Të ikte apo të qëndronte skaj ëndrrës vrastare

Kujtimeve, apo erës së qelbur të mureve.

Dashuria thellë në shpirt i ishte bërë ëndërr

Dhe kjo ëndërr vallëzonte në qiell të hapur

Ai me duar të shtrira kërkonte ta rrëmbej

Priste të ndizej ai yll që t’i dhurojë shpresë

E dinte që ajo vdesë e fundit thellë qenies njeri.

III

Magjia e tij ishte në duel me jetën

Ai s’donte të jetë veç hija e ëndrrës

Derisa jetonte brenda stinës së mugullimit

Lëkura e sajë qumështore e ndizte më shumë

Kishte rënë në heshtjen e ftohtë si varri

Ajo e joshte tej horizontit të pafund.

IV

Nuk deshi  që të zgjohet nga ëndrra

Sikur edhe një shekull ta përkund në vete

Ishte mësuar me dhembjen dhe pushtetin e sajë

I mungonte pjesa e fshehur e kohës së humbur.

Rrezet e holla të diellit i ndriçonin dhimbjen në sy

Ato ledhatonin tokën dhe ngrohnin rrёnjën e lules

Po zemra akull nuk shkrihej dot, s’ngrohej nga asgjë

Ai e dinte se është rob i pushtetit të dashurisë.

Në çdo pore jetë bëjnë udhë hapa shprese

Gjurmët fshihen me gërryerjen e ndjenjave

Atë e vriste floku i  sajë në erën e lehtë të ëndrrës.

V

Ai mbante peshën e fajit mbi shpinë

Sikur kish grisë mantelin e virgjërisë

Ëndërronte lotin e vakt në të bukurin sy

Mbi shpresën e tij ishte rrëzuar errësira

Jeta i dukej si ëndërr e vdekur

Mbulonte fytyrën me duar nga flaka e djegur

Kujtimet i ishin bërë copa-copa

Errësira ishte derdhur gjithkund.

VI

Në udhën e shpresës ishte rrëzuar errësira

Kur ëndrra i vdiste ngadalë

E kaluara i kalonte si zinxhir

Drita ishte në ikjen e saj

E dashuria e ëndërruar asgjëkund.

Një trishtim bridhte muzgut

Ai kërkonte të grisë perden e tij

E vrisnin mijëra kujtime të lodhura

Gërvishte me thonj membranën e territ

Për të shijuar vijat e sajë të bukura

Vështrimin e zbriste tej ëndrrës vrastare

Kujtimet si lecka të lagura shprese

Shkruheshin nëpër copa letre të braktisura

Vargje të mbështjellё nga heshtja

Në netët shtatzëna nga kujtimet

Kërkonte pikën e së ardhmes

Në botën e mbështjellë nga turpi e heshtja.

VII

Qiellit të skuqur notonin mallkimet

Nën retë e harresës ai fshehte fytyrën

Me zëmër të zbrazur të ftohtë

Ishte bërë akull sikur i mungonte gjaku

Kalonte si i pajetë një natë pa ëndrra

Me sy të përlotur shikonte copat e letrës

E fjalët e shkruara që nuk merrnin udhë

Retë kishin mbyllur qiellin blu

Shikimi shpërthyes gjysmëhëne jepte një grimë jete

Shpërthente në mija shkëndije dashuri

Ai atë e kishte futur brenda vetes.

Ajo kishte pushtet si dielli ndaj tokës

I kishte veshur tesha pëshertime që e gërryenin.

VIII

Një zemër e trazuar një ëndërr e keqe

Ishte bërë fushë rrezes që brente qetësinë

Rrahjet e zemrës grisnin terrin e natës së pafund

E nata shtatzënë sikur zbrazte barkun

Kur ikte ëndrra atij sikur i shkëputej diçka

Pikëllimi trokiste në atë copë jetë muresh të ftohtë

E madhe ishte dashuria ishte dashuria më e vjetër

Qysh në lindje i bëhej se e kishte futur në qenien e tij.

IX

Mysafirë të çmuar të zemrës janë kujtimet

Të bëjnë të vuash e gëzohesh, ndryshe humb në heshtje

E fjalët varen si në vresht rrushi që me dëshirë e provon

Pa atë ai ndihej si i braktisur

Sikur i mungonte një pjesë e fytyrës e trupit

Ajo që ishte mbretëria e shpirtit

Duke kërkuar yllin e ndezur mbi bregun e shpresës

Me zemër të kthyer kah zëri i mekur

Se dashuria i përket ati që i mungon

Se hijet e dashuruara s’kanë çka i lexojnë njëri tjetrit

Ai që harron dashurinë e vetë ua dhuron të huajve

Grise kureshtjen dhe vare atje ku shihet

Se atë e kemi ushqyer me mish të njom

Dhe nuk i duhen shi fjalësh por ngjyrë zemre

Se jemi dy trupa por kemi një shpirt.

Një ditë diku u ndeshëm dhe sytë ëmbël qeshën

një ndjenjë u zgjua dhe udhë bëri gjer tek retë

të kërkojë në mbrëmjen e freskët të dy e deshëm

gjurmë e  gjatë guximi i një shprese zgjati sa një jetë.

Zymtësi e vrazhdë i sillet shpresës vërdallë

hija jote më shfaqet më mek dhimbje e re

hapat e mi të lodhur  të ndjekin pas me mall

rrugëve të shpresës bartin këmbët trupin era dhe.

Unë flasë e ti si flutur e pikturuar qiellit hapëron

nata shkëlqen e rruga gjarpërore në errësirë tretë

kujtimi të ndoqi një jetë sa gurin kërkon të plasë

dhe dashuri e pathënë në parajsë s’do flejë qetë.

Ti në shtrat e verdhë dyllë bëje gjumë

Nga dhembja buza e kuqe të ishte tharë

Unë i trembur me vrap erdha me të pa

Mezi shtriva dorën i tmerruar të preka në ballë

Nuk di sa gjatë lëngoje në shtrat e vetmuar

Sa kohë të kishte përkundur ëndërr e marr

Veç dhoma e zbehtë kishte rrjet merimange

Ndaj unë të laga me lot duke të puthur në ballë

Ulur pranë teje me kujtimin që më sillte vërdallë

Me buzën e dridhur të putha me afsh me mall

Mu desh të iki i pikëlluar ende pa çelur agimi

Me lotin e vakët që rridhte dhe zemrën zjarr.

Mes mijëra siluetash të ndjej

Pres symbyllas përgjoj

Hapin që larg ta ndjej

Frymëmarrjen tënde kërkoj.

Në të gjitha udhëkryqet

Në të gjitha fytyrat shoh tënden

Të kërkoj bashkë me flakën

Që ka aromë puhize

E di që dikur do të vish

O të më falsh lumturi jetë,

O të më sjellësh kob vdekjen.

Për atë dashuri që patëm

Mos më ikë nga ëndrra

Mos, të lutem!

Hesht!

Vetëm heshtë!

Ti bënë rrugë hapash

Unë me stinë masë kohën

E di,

Nga kujtimi hyre në ëndërr

Mos u largo!

Të lutem mos!

Heshtë!

Të lutem mos fol!

Asnjë fjalë,

As lot!

Çdo gjë u venit

Veç copëza ëndrrash

I mbaj pengë

Në kutinё e ftohtë akull.

Më ulën në radhën e tretë

Më thanë:

Se vuaj nga largëpamsia

Se qeshë parakohe

Se qaj paskohe

Në mungesë ndjenjash

Unë banojë në një pikë të zezë

Ku duhet kursyer fjalët

Unë mbahem për fije të perit

Ku defilojnё kokat.

Që kur të ndjej ditët më zgjaten

Dhe netët marrin qetësinё nga dhoma ime

Dhe puhiza shushuritë me zërin tënd

Dhe mjegullën e dua që ndjek hapat tua

Dhe pëshpërisë në heshtej plot afsh

Në emër të dashurisë shëtisë i buzëqeshur

Mes yjesh në pafundësi ndal kujtesën

Të të takoj hap portat e pritjes çdo natë.

 Nё ёndёrr mё vjen si puhizё pranverore

 Mё zgjon nga gjumi, tё trishtuar mё le

 Shpirtin ma djeg çerdhen nё zemёr e ke prore

 Gota me ngjyrё buzёsh tё pret! Pranё meje e ke. 

 Tymi i duhanit si mjegull mё humb shikimin

 Me shpresё se Ti e kthen pёrsёri nё dashuri

 Ma shporr   lotin e nxehtё dhe trishtimin

 Se dehjen rinore e kishim tё vetmen lumturi.

Pёshpёrimёn tё dua peng nё dhomё ma  le

Kur mbuluar ishe me afsh tё ngrohtё dashurie 

Mё deshe, ah! Sa tё dua me kokёn pas kur the 

Nё puthjen e zjarrtё nё njё çast lumturie.

***

Nё atё vend tё pres ku veç hёna na vёren

Ku shushurimё e erёs na pёrgёdhel faqe e buzё

Ku nga rreze e artё balli i ndritur tё shkёlqen

Ku zemrat digjeshin flakё e buzёt shpuzё.  

Njё erё e vaktё mё pёshpёrit

Me puhizёn e lehtё mё fshin gjurmёn 

Buzёn e tharё e lagin ca pika shiu

Mё vijnё lirshёm etjen tё mё shuajnё

Mё ngushllojnё me kёngёn e bilbilit

Pas ylberit dhe rrezes sё artё.

Vijnё kujtimet e ёmbёla nё mua

Si rrezja pas shiut qё puthё tokёn

Vijnё me ngrohtёsi plotё dritё

Tё rizgjojnё kujtimet si gjelbrimin

Tё mё çelin shpresёn si mёngjesi agimin

Ti  vjen si erё e lehtё tё mundish errsirёn. 

Mbrёmё shpirti i trazuar nё kujtime

S’ka fjetur bёnte udhёn me fener

Si lumi me valёt ka lozur

Kujtimet e hershme mё shqetёsonin

Si erёrat qё nuk flejnё

Tё kam ёndёrruar dhe udhёtuar kam

Dhe kam mbёrritur deri tek shtrati i vaktё

Ti flejshe qetё me fytyrёn nur

E buzёqeshur nusёroje pa unazёn time.

Do tё vij natёs sё pabesё

Kujdesshёm do hedh hapin e lehtё

Ta lagi flokun me lotin e nxehtё

Tё tё pёrqafi gjatё nё krah.

Errsirёs s’pafund tё trishtё

Vёzhgo dritёn e yllit tё fatit

Dhe bёm vend nё zemrёn tёnde

A e ndjen frymёn e dashuruar?

Qё buzёve prush drithёrueshёm po del

E mikёlon krahrorin tёnd tё gufuar.

 

Nёse drita tё mungon 

Ma ndiq shushurimёn e hapit tё lehtё

Hudhe tej zemёrimin e mungesёs sime

Afroma gotёn e mbushur plot

Dhe shikimin e ndezur dyfish

Qё pёrvёlon dhe fundin e detit.

Mos ma fshij lotin e vakёt

Le tё rrёshqas teposhtzё faqes

Se unё jam hije nate. 

Qё kurrё s’bёj gjumё

Gjithё natёn si fёmij tё pёrkund.

 

E dёgjon kёngёn e fёrshёrimёn time

Qё erё pranvere tё sjellё nё gji.

Mbёshtete faqen nё duar skaj xhamit

E lodhur do ndiesh lutjen  e dashurisё

Jeta ime rend tё tё takoj nё agim

E pёrndezur qё digjet pёr ditё nga pak

Shtegёton muzgjeve  prehje kёrkon 

Nё gjirin tёnd flakё, tё bj pushimin.

Me ёndrrёn pёr Ty ikё nёpёr natё

Plot ankth zbres hёnёn nga qielli nё ujё

Shoh sytё e tu tё qeshur, shtatёhedhura selvi

Aromё e gjirit tёnd mё deh,  kundёrmon

Shikimi im i pёrndezur tё kёrkon nё  errёsirё

Dhe dorё e shtrirё zgjatet, flokun tёnd tё prek

~ndёrr e pёrjetshme do mbtesh nё netёt pa gjumё

Ti qё flakё shpirti ndeze, qё se shuan asnjё lum.

Qё kur tё ndjej ditёt mё zgjaten

Dhe netёt marrin qetёsinё nga dhoma ime

Dhe puhiza shushuritё me zёrin tёnd 

Dhe mjegullёn e dua qё ndjek hapat tua

Dhe pёshpris nё heshtje plot afsh

Hapat e dashurisё me buzёqeshje tё bien pas  

Mes yjesh nё pafundёsi ndal kujtesёn

Tё tё takoj hap portat e pritjes çdo natё.

S’dua tё m tresё malli

Me shikim largёsie

S’dua tё jem fragment

I njё dashurie

S’dua zjarrin me lot ta shuaj

Nё heshtje pёrqafimin tё ёndёrroj

S’dua lumturi,   

Veç nё ёndёrr tё jetoj...