(Sipas një letre të Nolit dërguar Th.Tashkos)

Tundet anija me nge
hepohet anohet lundron
Pas nesh mbetet Napoli
Kollitet si një plak Vezufi
Vashat ngrejnë shamitë lart në qiell
Më pas fshijnë lotët që shkëlqejnë si diamante
Psherëtimë e dhembje të parrëfyer me penë
Zëra të mbytur klithje:
- Mos na harroni!
- Mirupafshin Napoli e bukura Itali!
Larg është Toka e Premtuar
E bukur
Si një vashë që çel gjitha dyert e ëndrrave
Lakuriqe fluide e paprekur nga mëkati...
Bën mot i vrenjtur e lodhur është dita
E mbështjellë me tis bezdie
Ca hapa matanë Noli shfleton Niçen
Si shkretëtirë e kaltër shtrihet para nesh deti
I heshtur si një njeri i vuajtur
I mbushur me fshehtësi
Pas nesh mbetet atdheu i bukur i çiltër
Si një vashë që pret t'i falim së paku nga një buzëqeshje
Kristal i çiltër dashurie.
Kamarierët sillen si të hutuar
Gjellë të pakripur pa shije na servojnë
Dhe ca pemë të freskëta të shijshme të ëmbla
Noli bisedon me të gjithë udhëtarët
Me gjuhën e ëndrrës
Gjuhën e harruar të zotrave pagan
Italianë anglezë gjermanë amerikanë
Na tallin kur u themi se jemi shqiptar
Re hidhërimi mbështjellin fytyrën e poetit
Që ngre duart nga qielli
Thellë humbet shikimi i tij:
" E shikon si na shajnë o perëndi?!
Dhe në u shurdhove gjer në fron do të arrijmë
Do të të lëkundim, do të të zgjojmë
Të na dëgjosh!"
Tundet anija me nge
Hepohet anohet lundron
Lart e shoh dhe tani gjeniu i anijes si valon...

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---