(Babai ka dhënë shpirt më13 maj 1999, tre ushtarë e kanë vrarë në kopsht)
Babai gjithmonë
Zgjohej herët
Ushtarët e zi e gjetën
Duke kositur bar
për gjingjat
Nëna thotë e kam parë
Kur e kanë çua në kopsht
Me kujtohet
Vetë e ka pas thyer dheun
e kopshtit
Kur i ka pas
Mbjellë
Dhjetë trupa mollësh
Dhe një ftua
Para se të biem me fjetë
Natën e fundit
"Hejo"- më tha:
"S' ka shteg vere këtë verë"
"Hejo" ka qenë emri i nënës
dhe i babait
Ata kurrë njëri -jetrit
Nuk i kanë thënë
Në emër
Tre ushtarët e zi
E kanë çua në kopsht
"Pse nuk je rrua" e kanë pyet
Babai ka qenë natyrë e butë
Dhe ka qeshur
Unë e di pse ka qeshur
Gjithmonë kur nuk i pëlqenin pyetjet
Qeshte
thoshte; ani ani…
Në ballkon kam qenë thotë nëna
Kur e kanë vrarë
Babai kishte dhjetë fëmijë
Një ma pak se kopshtin qe e pati mbjellë
Në Rozhajë
Dikush në Shkodër
Tjetri në Tiranë
Unë në Ulqin
Shabi i vdekur në litar
Dy vëllëzër dhe një motër në mërgim
Dhe asnjëri nuk kemi qenë skaj tij
Kur ka dhënë shpirt
Tërë ditën
I kthyer përmbys
Mbi barin e kositur
Vonë pas mesnate
Dy ushtarë të zbritur nga mali
e kanë varrosur afër dritares
Nga e cila kur ishte gjallë
zgjohej çdo mëngjes dhe shikonte
a është shkrirë bora në bjeshkë
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
