Letërsia Shqiptare - O LEBI, LEBI…

Ëndërrojmë të dy të ndrojtur
fatin dëshirash përndezur
të lakuriqësuar e vrasim vetminë
Lebi – trëndafile moj
e ndiej aromën e trupit tënd plot afsh
dhe i gatshëm të jap jetën si viktimë
të kërkoj amshueshëm me t’vetmin
flamur në shpirt
dashurinë

Bota s’ishte kthyer mbrapsht
as koha
Lebi – hyjneshë e dashurisë
atëherë
vetë Zoti ishim

tash
në dy skaje të botës
mua dhe ty
dhembja na lidh

Në pafundësi lotësh
dergjemi
Lebi – nuse për amshim
Vdekja ime – Lebi

Ngjyrë e një dhembjeje
përjetshëm
unë dhe ti – Lebi
athua në cilën hartë
do i gjejmë zemrat tona

shpresa ime është thinjur
Lebi

Ata ngulën shtizën
në thellësi të shpirtit tonë
e na thanë:
“ëndërroni yjet”

Nga jeta
e prerë në zemër
rrjedh gjak

Lebi
Lebi
Lebi…

Lumenj e detëra do shterojnë
do vazhdojë afshi ynë
Lebi
puthjet tona plotjetë
tutje do shtegtojnë

Lebi im
Lebi…

Sa shumë të dua
Dashuria ime – Lebi

Lebi im
O Lebi…